گزارش نشست نقد و بررسی مجموعه شعر تو/تهران/1385 در خانه ی فرهنگ گیلان

 

روابط عمومی خانه ی فرهنگ گیلان:حلقه­ی شاعران 5 شنبه­ها همیشه ی خانه ی فرهنگ گیلان در تاریخ 30-3-87 به نقد وبررسی مجموعه شعر تو/تهران/1387 با حضور شاعر این مجموعه - آرش نصرت اللهی - نشست.

در این نشست ابتدا علیرضا پنجه ای مسوول گروه شعر خانه­ی فرهنگ گیلان به معرفی شعر آستارا پرداخت و گفت: سال ها پیش در آستارا ما فقط با چهره هایی چون بیژن کلکی ،منصور بنی مجیدی و اکبر اکسیر مواجه بودیم اما به هر حا خوشحالم که امروز می بینم چهره هایی چون نصرت اللهی از شاعران جوان تر این سرزمین است و توانسته خود را  به عنوان یکی از شاعران برگزیده ی شعر صلح  مطرح کند.

پنجه ای در باره ی شعرهای نصرت اللهی گفت:شعرهای نصرت اللهی را وقتی می خوانی می بینی زندگی خود اوست. او شبیه کس دیگری شعر نمی گوید. شعر او بسیار سالم زیست می کند و از آفت های شعر امروز به دور مانده. من نصرت اللهی را به خاطر وجود جوهره ی شعر در کارهایش شاعر می دانم. چرا که بسیاری از شعرهای امروز از وجوه چنین جوهره ای بی بهره هستند.  

نصرت اللهی سپس چند شعر اخیر خود را (خارج از شعرهای مجموعه) برای دوستان حاضر در جلسه خواند.

سپس از یکایک دوستان حاضر در جلسه خواسته شد تا بدون ملاحظه کاری نظرات خود را چه به صورت مکتوب و شفاهی بیان کنند.

یاسر متاجی عنوان کتاب را جالب دانست و گفت: شعرهای این مجموعه یک دست نیستند. شاعر سعی کرده کوتاه نویسی را در اولویت کاری خود قرار دهد. برخی از شعر های این مجموعه نیز گرایش به اشیاء دارند. یکی از چیزهایی که در این مجموعه فراموش شده به گمان من حرکت در حوزه ی زبان است.

متاجی افزود: هر کجا که شاعر از عینیت دست کشیده و به ذهنیت نزدیک شده موفق تر بوده است و....

اسماعیل حبیبی گفت: من فکر می کنم شعرهای این مجموعه ضعف عمومی ندارند. اما نکاتی دیده
می شود که بیان آن لازم به نظر می رسد. آیا این همه تجربه توانسته دست شاعر را بگیرد؟ آیا شاعر همه ی این تجربیات بیان شده را تجربه کرده است؟

حبیبی معتقد بود زبان در شعرهای این مجموعه نقش عاطفی دارند و در ادامه افزود: مخاطب در اکثر شعرها یک نفر است. نقش ادبی زبان به نظر بسیار کمرنگ است. اما نکته ی دیگری که بسیار به چشم می آید این است که شاعر مجذوب حیطه ی درونی خود (دنیای شخصی خود) است و از لاک خود کمتر بیرون می آید. این فرآیند سبب می شود که ما با دایره­ی واژگانی محدودی مواجه شویم.

مهدی رضازاده گفت: من یاد جمله­ای از اکتاویو پاز افتادم که می­گفت:"شاعران زندگی نامه ندارند آثارشان زندگی نامه ی آن هاست". من پیش از این نشست آقای نصرت اللی را ندیده بودم اما با شعرهایش آشنا بودم.

رضازاده در ادامه افزود: زبان عاطفی شعرها عاملی جهت برانگیختن احساسات مخاطب شده است و ....

عباس گلستانی گفت: ساختن جهانی از واژه و هنجار زدایی از قوانین جاری این مجموعه است. شعر محبوب به نظر من شعری است که اکثریت خاموش را به سوی خود بکشاند.

گلستانی در ادامه افزود: نگاه شاعر نگاه جامعه شناختی است و ...

کامران دهلوی نژاد معتقد بود شاعر این مجموعه هنوز نتوانسته به زبان فارسی مسلط شود و آن را خوب بشناسد. او حتی سعی نکرده در گزینش شعرهایش وسواس بیشتری به خرج دهد.

دهلوی نژاد گفت:شاعر جهان بینی قابل قبولی دارد. دغدغه­های دوست داشتنی دارد که همه با آن ارتباط برقرار می­کنند. اما متاسفانه احساس برانگیز نیستند. بیشتر در حوزه­ی اندیشه باقی می مانند.

کوروش جوانروح گفت: شاعر رفتاری سالم و زبان سلیسی دارد. عدم قطعیت کارکرد شعر را در ذهن مخاطب چند برابر کرده است.

وی افزود: حضور بیش از اندازه ی معشوق در اشعار شاعر نکته­ی ضعف کار به نظر می رسد چون یک گفتمان دو نفره ی شخصی را پدید می آورد که شاعر را در وضعیت چند صدایی قرار نمی دهد.

مزدک پنجه ای گفت: موضوعاتی چون نفت، غذا، جنگ و صلح بیشترینه ی دغدغه ی شاعر است. این طور به نظر می رسد که او نماینده ی سازمان ملل برای بیان چنین مفاهیم کلانی در شعر است.

به اعتقاد پنجه ای زبان در شعرهای نصرت اللهی روایی – تصویری است. شاعر آن قدر مخاطب را در روایت غوطه ور می کند که جایی برای تصویر باقی نمی گذارد.

او در پایان افزود: کلمه به تنهایی نمی تواند تصویر گر فاجعه باشد گاهی باید از درون فاجعه به بیرون نگریست.

قلی زاده گفت:رد پای بعضی ها در بعضی کارهای این مجموعه کاملاً مشهود است. به اعتقاد من طنز در این شعرها جز نکات ضعف شاعر است چون از پس آن برنیامده و طنز تنه به لطیفه زده است.

او در ادامه افزود: بسیاری از شعرها شکلی کلاژ گونه دارند. من احساس می کنم چیزی شاعر را مجبور به متفاوت نویسی می کند. اما چون تجربیات او در حد عینیت می ماند به توفیق نمی رسد.

علی رمضانی گفت: نصرت اللهی بسیار اخلاق محور است. شعری که مفاهیم صلح را مورد تقدیر قرار می دهد به نظر من ارزش پاسداشت دارد.( رمضانی نقد مکتوب بلندی نوشته بود که به علت کمبود وقت تنها بخشی از آن را خواند)

نصرت اللهی در پایان ضمن تشکر از خانه­ی فرهنگ گیلان و دوستان در حلقه گفت: من دوست دارم شعری بگویم که شاد باشد. شعرهای امروز بسیار غمگنانه و ناامیدوارانه است. من چون زبان مادری ام آذری است، سعی می کنم از زبان آذری و امکانات بسیاری که در اختیار من قرار می دهد، بهره ببرم.

 لازم به ذکر است چیزی حدود 40 نفر در این نشست حضور داشتند و 10 نقد مکتوب در کنار نقدهای شفاهی خوانده شد. متاسفانه به علت کمبود وقت تنی چند از دوستان که خود را از دور و نزدیک(رشت،صومعه سرا،انزلی،لاهیجان،سیاهکل،لنگرود،نوشهر،رودبار،تهران و ...) به این جلسه رسانده بودند مجالی برای بیان نظرات خود نیافتند.

جلسه ساعت 18 آغاز و 21:30 پایان یافت.